Edycje

III edycja 2017/2018

MALINA

Na scenie w Malinie spotykają się trzy artystki: zafascynowana jogą oraz śpiewem tradycyjnym aktorka, Marta Malikowska; antropolożka, śpiewaczka, znawczyni i propagatorka muzyki ludowej Maniucha Bikont oraz Agata Siniarska – performerka, choreografka i joginka aktywnie działająca na rzecz stworzenia feministycznej wizji choreografii.

Artystki wspólnymi siłami przeprowadzają artystyczno-antropologiczny eksperyment, inspiracje dalekowschodnie łącząc z wschodnioeuropejską tradycją ludowego śpiewu, strategiami emancypacyjnymi i sesją medytacyjną. Stwarzają Świątynię Niewidzialnego Różowego Jednorożca pod wezwaniem Boskiej Matki Jogicznej.

Punkt wyjścia do projektu stanowił życiorys i działalność Maliny Michalskiej, jednej z pierwszych propagatorek jogi w Polsce, autorki popularnego podręcznika Hatha-Joga dla wszystkich, aktorki i tancerki. W latach 60., kiedy nauczycielami jogi byli głównie mężczyźni, Michalska otworzyła w Warszawie własną szkołę, na rzecz dalekowschodniej praktyki porzucając scenę. W Malinie stawiamy pytania o to, jaka jest relacja między aktorstwem i praktyką jogiczną. Jakiego rodzaju poszukiwania duchowe i pracę nad samorozwojem zakładają? Jakie są wspólne cele jogi i feminizmu? Czy istnieje związek między jogą i kreatywnością? Czym jest dzisiaj rytuał? Jak prawidłowo rozciągać psoas – mięsień duszy? Jak siedzieć? Jak leżeć? Jak oddychać?

II edycja 2016/2017

NEGRONAUTKI

Kim jest negronautka? To podróżniczka po swojej tożsamości, która konstruuje się wobec czarności.
Po co przychodzi? Żeby stworzyć polską, czarną narrację, nienaznaczoną historią niewolnictwa i kolonializmu. Czy murzynkę można przestać widzieć?

Prace nad spektaklem poprzedził „casting do roli murzynki” oraz akcja crowdfundingowa.

Do udziału w castingu zostały zaproszone tylko białe osoby. Uczestników proszono między innymi o wcielenie się w „rolę murzynki”. Skojarzenia, schematy i stereotypy, pozwoliły zbudować figurę czarnej bohaterki. W castingu wzięło udział prawie 100 osób. Do dalszego udziału w projekcie wybrano dwoje performerów.

II etap to kampania crowdfundingowa „Send me back to Africa”. Była ona odpowiedzią na ksenofobiczne pragnienia, aby osoby czarnoskóre miały swoje terytorium, a nie żyły w Polsce. Zebrane pieniądze miały zostać przeznaczone na stworzenie organizacji, która zajmie się wysyłaniem/odsyłaniem czarnych osób mieszkających w Polsce do krajów afrykańskich. Z potrzebnych 12 tys. zł zebrano 30 zł i prawie 800 rasistowskich komentarzy pod artykułami w mediach elektronicznych, które informowały o „nietypowej zbiórce”.

FLAGA NR 5

„Flaga nr 5” to eksperyment teatralny w formie otwartego dla widzów warsztatu hafciarskiego na motywach języka symboli narodowych z pilotem i erratą. Projekt realizowany jest w ramach programu „Placówka” Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego. Pokazy czterech odcinków odbędą się od 21 do 24 września 2017.

Seria „Flagi” jest projektem obsesyjnym o leczniczej roli haftu. Od końca XVIII wieku robótki ręczne stosowano jako lekarstwo na histerię, melancholię i masturbację. Wszystkie obsesje zawarte w tej sztuce są prawdziwe. Wszystkie mają podłoże psychotyczne.

Uczestnicy: Monika z Gorlic, Mira zza Buga, Daniel z Opola, Betti i Tomasz ulegają presji, żeby było ciekawie. Chcą uczynić ze swojego życia coś interesującego. Zadają sobie pytania kim są? Kiedy dają się na pokaz, grając siebie? Projekt jest dla Moniki z Gorlic nagrodą, a dla pozostałych nagrodą jest praca z Moniką z Gorlic.

I edycja 2015/2016

PRAKTYKI NOWEJ AWANGARDY

Grupa „Dæd Bɑɪtz” powstała w 2015 roku. W skład zespołu wchodzą twórcy, badacze i projektanci Agnieszka Jelewska, Michał Krawczak, Paweł Janicki, Rafał Zapała i Michał Cichy. Ich pierwszym zespołowym projektem była nagrodzona złotym medalem na Praskim Quadriennale 2015 instalacja „Post-Apocalypsis”.

Projekt realizowany w ramach „Placówki” ma charakter otwartego laboratorium, którego celem jest stworzenie nowoczesnej formy performansu medialnego wykorzystującego autorskie narzędzia technologiczne. Trans-opera „Anaesthesia” kontaminować będzie doświadczenia sztuki interaktywnej, sound artu, architektury, instalacji i sztuk performatywnych. W tym sensie forma trans-opery nie zmierza w stronę remediacji tradycyjnej formy muzycznej, ale raczej w stronę swojego głębokiego znaczenia źródłowego – trans-dzieła.

Oś narracyjną „Anaesthesii” stanowić będą historie związane rosyjskim kosmizmem, próbą przekroczenia progu ludzkiej śmiertelności i nowym doświadczeniem przestrzeni.

ŻYCIE I ŚMIERĆ JANINY WĘGRZYNOWSKIEJ

„Życie i śmierć Janiny Węgrzynowskiej” to projekt z pogranicza teatru, sztuk wizualnych i dokumentalistyki stworzony przez Ludomira Franczaka. Za punkt wyjścia stawia postać artystki, która całe swoje życie dedykowała pracy twórczej, pozostając całkowicie nieznaną zarówno szerszej publiczności, jak i środowisku artystycznemu.

Podstawą pracy jest tu, ciągle powiększające się, archiwum prac, przedmiotów i dokumentów pozostałych po artystce. Całość zaprezentowana zostanie w formie trzech pokazów – wykładu, koncertu oraz instalacji performatywnej, całkowicie rezygnując z obecności aktorów.

Projekt podejmuje problem samotności, skupiając się na tym, co pozostaje po śmierci – prac, osobistych przedmiotów, mebli – nadmiaru rzeczy, które nagle stają się problemem dla spadkobierców.